Het leven samen doen

Het leven samen doen met de man waar je zo zielsveel van houdt. Ik denk dat dat iets is wat meer vrouwen verlangen dan ze tegenwoordig toe durven te geven.

Maar waarom is die zelfstandigheid zo belangrijk tegenwoordig, en waarom lijkt er bij de vrouwen om mij heen soms een beetje angst rond het verlangen om het leven echt samen te doen te zitten?

Ik zie veel om mij heen dat vrouwen het spannend vinden om de touwtjes uit handen te geven, om de controle soms even los te laten, om niet altijd zichzelf overal de eindverantwoordelijke voor te maken.

Een vriendin vertelde me laatst: "Ik weet niet of ik wel kinderen wil, want ik wil niet dat ik dan alle mentale load moet dragen. Iets wat ik veel zie gebeuren." Ik begreep die uitspraak volkomen. De opmerking raakte me ook. Dat een relatie waarin je het echt samen doet niet vanzelfsprekend is. Dat het heel normaal is dat de vrouw alles draagt, of als een soort leidinggevende aan haar man moet vertellen welke taken hij kan doen.

Ik vertelde de vriendin dat ze gelukkig zelf in de hand heeft of ze een relatie heeft waarin ze zichzelf in die managersrol plaatst.

Dat is ook waar wij als vrouwen iets te doen hebben, want het is niet alleen de schuld van de man dat hij je vragend aan kan kijken wat voor taak hij kan doen, in plaats van je niet te storen met die vragen en gewoon te doen wat gedaan moet worden. Ja, de man kan jou als vrouw (vaak onbewust) in die rol duwen, maar uiteindelijk heb je altijd zelf de keuze of je die aan wilt nemen of niet.

Laten we wat dieper ingaan op die rol en waarom vrouwen die überhaupt aannemen als die zo ongewild lijkt te zijn.

Wees eens heel eerlijk naar jezelf: het is eigenlijk best spannend om hem zijn eigen verantwoordelijkheid te geven. Het kan heel spannend zijn om hem niet de hele tijd in de gaten te houden als een kind. Waarom? Omdat je hem niet vertrouwt. Je vertrouwt hem niet met zijn eigen gevoel, met zijn eigen kunnen om als volwassene voor zichzelf te zorgen, en vooral niet om op een volwassen manier aan jou aan te geven wat zijn grenzen en behoeftes zijn.

Maar alleen een moeder heeft de rol om voor haar kind te proberen in te vullen wat hij verlangt en nodig heeft. De enige verhouding waarin niet verwacht hoeft te worden dat de ander uit zichzelf op een volwassen manier zijn grenzen en behoeftes aangeeft, is bij een kind.

Jouw man zal nooit — maar dan ook echt nooit — een man zijn als jij zijn moeder speelt.

En ik weet dat het doodeng is om uit de rol van moeder te stappen en in de rol van zijn vrouw, maar het is de enige manier waarop hij de ruimte van jou zal krijgen om echt man te zijn.

Geef hem — met trillende handjes — zijn verantwoordelijkheden terug: om zijn spullen op te ruimen, om gezond te eten, om grenzen te communiceren en om te doen wat hij moet doen. Alleen dan zullen jullie het leven echt samen doen. Alleen dan zullen jullie echt kunnen bloeien.